Ruj Rattanapahu View my profile

Instagram

ในจังหวะที่กำลังตั้งอกตั้งใจกับการหวดกระหน่ำ ปล้นสดมภ์หมูน้อยบ้านต่างๆ ใน clash of clans อย่างไม่ลืมหูลืมตา ณ โถงชั้นล่างของอาคาร 17 ของประเทศนนท์

สายตาเหลือบไปสังเกตเห็นหนุ่มน้อยหน้ามนนั่งอยู่กับมารดาด้วยอาการเก้ๆกัง อาการประหนึ่งปานปวดขี้แต่ไม่รู้ว่าห้องน้ำอยู่ตรงไหน

ด้วยบุญพาวาสนาส่งหรือพรหมลิขิตใดไม่ทราบได้ หนุ่มคนนั้นประสานสายตากับผม พร้อมๆกับการตัดสินใจกระทำสิ่งหนึ่ง และผมเองก็เชื่อว่าการกระทำของเขาน่าจะเป็นการตัดสินใจต่ออนาคตที่ยอดเยี่ยมหรือยอดแย่ครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตของเขาก็เป็นได้

นั่นเป็นเหตุการณ์ก่อนหน้าที่ผมพาเขา พ่อแม่ของเขา ตลอดจนพี่ชาย ภรรยาพี่ชาย และหลานอีกสองคน (ไม่แน่ใจว่ามาหมดบ้านหรือป่าว) ขึ้นมาชั้น 7 ของสาขาวิชาสถาปัตยกรรม

เดินทอดน่องดูห้องเรียน แวะมาดูห้องทำงานพวกทีสิส สตูดิโอนักศึกษา ตลอดจนใช้ความสามารถพิเศษของเด็กหงส์แดง (ลิเวอร์พูล) คือพร่ำโม้ไปเรื่อยถึงความยอดเยี่ยมของสาขาวิชาเรา (ซึ่งผมเองก็ไม่มั่นใจว่ามีหรือป่าว 555+) 

ชี้ชวนชมบริเวณพื้นที่ที่กำลังก่อสร้างเคหาสน์ดาวสถานที่ทำการในอนาคตของสถาปัตย์ พูดถึงวิธีการเดินทางมาทั้งทางน้ำ ทางบก และรถไฟฟ้า <<< ตรงนี้ผมโคตรชอบตอนที่โม้ว่า "สถาปัตย์เราจะเป็นคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ที่อยู่ใกล้สถานีรถไฟฟ้าที่สุดในประเทศไทย...ไม่รู้จะโม้ทำไม

สายตาพวกเขาเคลิบเคลิ้มไปกับคำจำนรรจาถึงอนาคตแสนหวานที่อยู่ตรงหน้าสำหรับหนุ่มน้อยคนนี้

ผ่านช่วงความดื่มดำต่อความหอมหวานของมรรคาสถาปัตยกรรมไปพอสมควร ก็สมควรแก่เวลา สุดท้ายเราก็ร่ำลาจากกัน พร้อมกับผมยืนส่งพวกเขาลงลิฟท์ด้วยรอยยิ้มอันอบอุ่นหัวใจ...

"พี่ครับ พี่ครับ พี่พอทราบมั้ยว่า...สถาปัตย์อยู่ชั้นไหน???

.

.

.

ผมจะมาสมัครเรียนที่นี่ครับ"
.
.
.
แหม่ ไอ้น้องชาย...เรียกพี่แบบนี้ ค่อยน่าพาเดินเที่ยวชั้นบนหน่อย

ไอ้หนูนี่ต่อไปมันน่าจะเป็นสถาปนิกที่ดี
สายตาเจ้าช่างแหลมคมยิ่งนัก

ปล.จุดสำคัญของเรื่องคือตรงนี้แหล่ะครับ คือถ้ามันเรียกน้า เรียกลุง...ผมจะบอกไม่รู้ ที่นี่ไม่มีถาปัด!!! แล้วก็จะนั่งเล่นเกม Clash of Clans ต่อไป

555

555

555

555

555

555

555

555

555

555

555

555

555

555+