I AM RUJ

เรื่องแรก

 

วันก่อน...ก่อนวันรักษ์โลกนี่แหละ

มีโอกาสทักทายสองตายายคู่หนึ่ง...ไม่รู้จักหรอก

มั่วคุยไปเรื่อย ตามประสาคนสอดรู้สอดเห็นเรื่องของชาวบ้านที่ดี

ท่านก็เล่านั่น โน่น นี่...เรื่องจิปาถะ ร้อยแปดพันเก้า

เกี่ยวกับความรัก ความผูกพัน และวิถีชีวิตของท่านทั้งสอง

 

 

นั่งฟังจนแทบหลับ...เพราะนานมาก

สรุปทั้งหมดที่ท่านพูดถึงความรักของท่านทั้งสองตลอดชีวิตได้ว่า...

 

 

 

 

 

 

นี่ท่านเล่ามาตั้งนาน...สรุปสาระได้แค่นี่เองเหรอเรา

ช่างเป็นคนฟังเข้าหูซ้าย ทะลุหูขวา

น่ารัก น่าชัง น่า...เสียจริง!!!

 

 

เข้ามาเพื่ออยากบอกแค่นี้แหละครับ...รักษ์โลกกันทุกคนนะครับ

 

 

  

 

 

เรื่องต่อมา...เพิ่งนึกออกว่า แอบถ่ายรูปคุณน้าวณิพกเสียงเพราะท่านหนึ่งแถว ๆ นนทบุรีนี่เอง

 

เรื่องก็ด้วยเหตุที่ ในขณะที่ผมเดินขึ้นสะพานลอยแห่งหนึ่งของถนนงามวงศ์วาน มีเหตุให้เหมือนดูไม่สมควรที่จำเป็นต้องเดินตามสาวสวยสุดเซ็กซี่อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ พูดแล้ว...ดูหื่น ๆ ชอบกล อย่างว่าสะพานลอยมีอันเดียว ก็ต้องเดิน

 

สาวสองคนนั้น มีหนึ่งอนงค์...พูดลอย ๆ ออกมา "แก ดูยัยป้านี่สิ...เยินเชียว" แล้วก็หัวเราะคิกคักกันสองคน แต่ดูเหมือนเพื่อนหล่อนคงเห็นผมตามสูดกลิ่นติด ๆ  เลยสะกิด...ให้รีบเดินห่างออกมา

 

ไม่ใช่ว่าผมจะตามติดจนน่าเกลียดแล้ว เค้าชิ่งอย่างเร็วออกไปนะครับ แต่เพราะผมแค่พอได้ยิน เลยชะลอฝีเท้า ก่อนเดินย้อนกลับขึ้นไป พร้อมกับหยุดระยะหน้าคุณน้าท่านนี้...

 

 

 

 

ผมจ้องมองแกอยู่พักนึง พร้อม ๆ กับฟังแกร้องเพลงไปโดยน่าจะเป็นสามีที่เล่นดนตรี ด้วยเครื่องแอคคอร์เดี้ยน (น่าจะเป็นไอ้เครื่องเรียกแบบนี้...หีบเพลงอ่ะครับ) เคล้าคลอเป็นท่วงทำนอง ขับกล่อมอยู่ซักพัก

 

แม่ม...เอ่อ ขอโทษที่หยาบคาย 

 

อุทานออกมา ประมาณว่า..."โห พ่อช่างว่างงานเสียจริง ยืนอาร์ตฟังดนตรีตอน 07.50 น. (เพราะหลังจากนั้น เกือบไปเซ็นชื่อทำงานไม่ทัน เนื่องจากต้องเซ็นชื่อก่อน 08.30 น.)"

 

ผมรู้สึกว่า...ภาพที่ปรากฏ (มองตามรูปที่ผมถ่ายนะ...จริง ๆ สวยกว่านี้อีก ย่อมาแล้วไม่ค่อยสวยเท่าไหร่) ผมว่า คุณน้าเธอก็สวยดีในแบบของเธออ่ะ ต่างจากที่สาวน้อยเหมือนสวยว่าท่านมากเลย ท่านไม่มีเครื่องประทินโฉมลวงโลก ตกแต่งจนไม่เห็นผิวหน้าจริงอย่างบางคน เศษเงินที่ได้...ก็ได้มาจาก การพยายามร้องขับกล่อมมาเป็นเพลง ไม่ได้นั่งยับ ๆ เยิน ๆ เฉย ๆ ขออย่างเดียว

 

เรื่องเหล่านี้...มันคือความงาม ที่มากไปกว่าความสวยแล้วมั๊ง??? อธิบายเรื่องพวกนี้ไม่ถูก เหมารวมเป็นว่าแบบไปน้ำขุ่น ๆ ทุย ๆ แบบของผมว่า

 

 

 

 

"น้าคนนี้แกสวยก็แล้วกัน..." 

 

 

 

 

จบแบบ...งง ตัวเอง 555+

 

แต่ที่แน่...จากนั้น ผมก็บรรจงกดภาพเธออย่างตั้งใจ และคิดเอาเองว่า...ผมถ่ายรูปน้าเธอโคดสวยเลยครับ วะฮะฮ่า

 

 

  

 

 

เรื่องสุดท้าย...อ่านมาจาก นสพ.สตาร์ซอคเกอร์ นานมากแล้ว ถ้าจำไม่ผิดคงเป็นคอลั่มของคุณศาธนันท์ บรรณาธิการในฉบับนั้น และผมก็เคยเอามาลงที่ #Exteen นี้อยู่ครั้งหนึ่ง แต่จำไม่ได้แล้วว่า...เพราะอะไรถึงลบบล็อกทิ้งเล่นไปหมดเลย นึกไงก็นึกไม่ออก 

 

เรื่องมีอยู่ว่า ในสมัยที่มหาวิทยาลัยศิลปากรที่ก่อตั้งโดย ศาสตรจารย์ศิลป์ พีระศรี (Corrado Feroci) หน้าตาของท่านตามรูปข้างล่างนะครับ...อย่างเท่ ในยุคที่เพิ่งก่อตั้งเป็นมหาวิทยาลัย โดยอาจารย์ศิลป์ หรืออาจารย์ฝรั่งท่านดำรงตำแหน่งเป็นอธิการบดีมหาวิทยาลัย นั่นเอง

 

 

 

 

และถ้าย้อนกลับไปสมัยโน้นนนนนน...  หากนึกกันให้ออก มองกันเล่น ๆ ในสมัยที่ประเทศไทยยังไม่มีอารมณ์เสพวัฒนธรรมทางด้านศิลปะแพร่หลายมากมายเท่าในปัจจุบันนี้

 

วันดีคืนดี อยู่ ๆ ก็มีสถาบันการศึกษาที่เปิดสอนศิลปะอย่างเป็นรูปธรรมเพื่อผลิตบัณฑิต ออกไปทำมาหากินด้วยการนั่ง ยืนวาดภาพ ปั้นหุ่นเหมือนไปวัน ๆ ซึ่งดูเหมือนไม่มีอะไรเป็นประโยชน์ต่อสังคมและประเทศชาติเลย

 

ในตอนนั้น พวกผู้ใหญ่ ผู้มีอิทธิพลทางวงการการศึกษาของประเทศไทยในยุคโน้นก็คงมีความคิด มีมุมมองแบบที่ผมพิมพ์ไว้ข้างบน (เค้าป่าวคิดเองนะ...ผมก็เรียนทางสายศิลปะ ปะ ประยุกต์)

 

จึงมีการประชุมปรึกษาหารือ ถึงแนวทางเพื่อที่จะหว่านล้อมให้ ม.ศิลปากรยุบตัวลงไป เอางบประมาณไปเผาผลาญกับการเรียนการสอน หรือทำประโยชน์ (ที่ตัวเองคิดเองว่ามีประโยชน์) กับศาสตร์สาขาวิชาอื่น ๆ ดีกว่า จนมีมติในทางลับเห็นพ้องต้องกันว่า...ต้องยุบ ยุบ ยุบ ยุบ และ ยุบ

 

แต่ติดตรงที่บังเอิญอาจารย์ศิลป์ หรือ อาจารย์ฝรั่งอันเป็นที่รักของทุกคนทั้งในรั้วสถาบัน และวงการศิลปะของบ้านเราท่านนี้ เป็นที่น่าเกรงขามเกินกว่าจะส่งจดหมายไปบอกท่านว่า..."ปิดเหอะ" ได้

 

จึงต้องมีการเรียกประชุมเพื่อขอความเห็น...จากท่านในฐานะอธิการบดี

 

ในวันที่ประชุม มากกว่าการสอบถาม ภาพมันกลับออกไปในแนวซักฟอก ยัดเยียด หรือสรรหาเหตุผลเพื่อทำให้ "จุดยืน" สำหรับ ม.ศิลปากร ไม่มีตัวตน ณ ตรงนั้นมากกว่า จากความที่อ่าน พรรณนาให้รู้สึกว่า...อ.ศิลป์ คล้ายกับผู้ร้ายข้ามแดนที่ต้องโทษ และอยู่ระหว่างการโดนสอบสวน เพื่อตัดสินคดีความ มากกว่าการหาทางออกที่ดีด้วยกัน

 

บลา บลา บลา

 

อาจารย์ศิลป์ ท่านก็ปล่อยให้คนเหล่านั้นพล่ามหลักการเหตุผลในความความคิดของตน จนพอใจ โดยตั้งแต่เริ่มต้นอย่างไม่มีการโต้แย้งหรือขัดจังหวะคนเหล่านั้นเลย

 

เมื่อถึงเวลาที่ท่านต้องพูด...ท่านก็ลุกขึ้น และโค้งให้เกียรติกับทุกคน ก่อนจะเอ่ยออกมาว่า

 

 

 

 

 

 

 

 

เมื่อกล่าวจบ จากนั้นท่านก็โค้งขอบคุณและเดินเงียบ ๆ ออกไปจากห้องประชุม กลับไปที่ห้องทำงานของท่าน และก็ก้มหน้าทำงานด้านศิลปะของท่านต่อไปเงียบ ๆ 

 

ว่ากันว่า หลังจากที่ท่านออกไป...คนทั้งหมด งง กับวลีที่ท่านเอ่ยออกมา หาความหมายของมันไม่เจอ จนกระทั่งมีคนหนึ่งสรุปในที่ประชุมออกมาว่า..."เราอย่าเพิ่งไปตัดสินอะไรเลย ปล่อยให้เค้าดำเนินการเรียนการสอนไปก่อนแล้วกัน" เรื่องจึงจบอยู่แค่นั้น

 

ย้อนจากที่อ่านวันนั้นมา

 

ผมนั่งคิดเล่นตามว่า...ลมหายใจที่อาจารย์ศิลป์บอก ในความหมายของท่าน มันคงไม่ได้เป็นแค่ลมพ่นเข้าออก เพื่อสูดรับ O2 กับคาย CO2 ออกมา เป็นแค่เครื่องหมายของการมีชีวิต

 

 

ทั้งกลิ่นของความสุข ความทุกข์ ความปิดิ ความเสีย ฯลฯ ที่มันผ่านเข้ามาและออกไปให้ใจเรามันเกิดความรู้สึก เกิดอารมณ์มากมายตามแต่จะจินตนาการ

 

"ศิลปะ" ก็คงเหมือนกัน ที่คนเหล่านั้นมองว่าเป็นกายภาพของรูปธรรมของภาพ รูปปั้น หรืออะไรก็ตาม เค้าใช้แค่ ตาดู แต่ไม่ได้ใช้ใจมอง เลยไม่เห็นคุณค่าของมันนั่นเอง

 

 

 

 

จริง ๆ ผมก็จำไม่ได้ว่า เรื่องนี้ตีความว่าอย่างไร แต่ส่วนมาก...ผมก็ทึกทักเอาเอง 555+

ดังนั้น อย่ามาเชื่อผมมาก

 

กรุณาอ่านแล้ว โปรดใช้ "หัวใจ" สัมผัส กับความหมายทั้งมวลที่

อาจารย์ฝรั่งท่านกล่าวไว้เองนะครับ

 

ขอบคุณ...พบกันใหม่เมื่อชาติต้องการ 

 

อ้อ...เมื่อลมหายใจเราตรงกันดีกว่า...ป๊าดดดด